Hanneke Braam: Amsterdamse met een grote liefde voor Drenthe

Soms heb je van die ontmoetingen waarnaar je erg naar uitkijkt. Onze ontmoeting met Hanneke Braam op de eerste dag van juni is er zo eentje. Hanneke is als regiecoach betrokken bij De Toorn van Thunaer en in die hoedanigheid deze dag prominent aanwezig bij de rippetities in MFC De Brink in Sleen. Hanneke is geboren in Oosterhesselen.

“De Toorn van Thunaer wordt heel bijzonder en uniek”

De reden dat de ontmoeting bijzonder maakt, zijn onze gemeenschappelijke herinneringen aan een prachtige man: vader Geert Braam. De vader van wie ze, zoals Hanneke het zelf noemt, onvoorwaardelijke liefde kreeg en die ze nog altijd enorm mist. Bij wie ze altijd terecht kon en die altijd in oplossingen dacht. Ook al waren die soms “out of the box”.

De man ook die meer dan 20 jaar onze buurjongen was. Waarmee we ontiegelijk vaak tot ‘s avonds laat voor de baander voetbalden en die al snel uitgroeide tot een uitstekende spits van ZBC en VIOS(O). De man wiens carrière we later met bewondering volgden in het onderwijs en de politiek. En bij wie we zelfs getuige mochten zijn bij het huwelijk met zijn Beppie.

We kennen Hanneke Braam al enigszins van eerdere ontmoetingen. Haar Drentse roots verloochent ze niet. Sterker nog: ze koestert haar Drentse gevoel. Het belooft een mooi gesprek te worden.

Daniël Lohues

Tussen de rippetities door hebben we gelegenheid om met de 40-jarige Hanneke te praten. Aan niets is te merken dat het gisteravond laat is geworden. In het DeLaMar Theater speelde cabaretier Marjolijn van Kooten haar laatste voorstelling van “Ik zie de bui al hangen”, het slot van een succesvolle reeks van voorstellingen onder regie van Hanneke. Zo’n laatste voorstelling kun je niet overslaan en dus…werd het laat. Maar ze heeft er geen last van, zegt ze. “Naar Drenthe komen is voor mij thuiskomen. De Drentse taal, de gemoedelijke en relativerende aard van de mensen, het mooie landschap. Alles wat Daniël Lohues zo mooi kan weergeven in zijn liedjes, voel ik ook. Het maakt me rustig en geeft me tegelijk energie.”

Het Emmen in de eredivisie gevoel

Samen met haar dochters Julie (14) en Sarah (11) woont ze nu alweer 12 jaar in Amsterdam. Een terugkeer naar Drenthe zit er voorlopig niet in. Door haar werk als regisseur bij verschillende toneel- en cabaretproducties is ze min of meer gebonden aan het westen van het land. De afgelopen maanden regisseerde ze de alom bejubelde toneelbewerking van Jan Wolker’s bestseller Turks Fruit. “Fris en gewaagd, alles klopt, verrassend en ontroerend”, het zijn zomaar een paar citaten uit recensies. Hanneke weet haar gevoelens over het succes mooi en treffend te verwoorden: “het is een beetje het FC Emmen in de Eredivisie gevoel. Het trotse gevoel dat je als relatief kleine speler toch mag meespelen op het hoogste niveau.”

De Toorn van Thunaer als landschapskunst

Het is vandaag de tweede keer dat ze als regiecoach aanwezig is bij de rippetities van De Toorn van Thunaer. En ze wil het direct maar gezegd hebben: zij heeft niet de regie, zoals door sommige media werd gesuggereerd. Hanneke: “De regie berust toch echt bij Harm Dijkstra en Jan Kruimink. Ik probeer vanuit mijn ervaring als regisseur slechts een helpend handje te bieden. Zowel individueel als collectief en zeker ook voor het project als geheel. Maar zoals al gezegd, Harm en Jan hebben al een fantastische basis neergelegd. Ze zijn echt goed en professioneel bezig. Het is fijn te ervaren dat ze mij daarbij alle ruimte geven.”

Popkoor Happy Sound

Het was Jan Kruimink, die haar benaderde voor De Toorn van Thunaer. Hanneke kende Jan nog van popkoor Happy Sound uit Oosterhesselen, waarin ze in haar jeugd samen met vriendin Saskia Mulder zong. Haar aanvankelijke argwaan en gereserveerdheid is inmiddels 180 graden gedraaid. Hanneke: “De Toorn van Thunaer wordt heel bijzonder en uniek.

Pure landschapskunst noem ik het: een mooi verhaal in het Drents, in een prachtig Drents landschap en ook nog eens vertolkt door Drentse acteurs en zangers. Kortom, een voorstelling om straks intens te beleven.”

Stoet eten

Hoe ver reikt haar eigen Drentse woordenschat trouwens nog, vragen we Hanneke aan het eind van het gesprek. Haar zwijgen is veelzeggend; vrijwel nihil. Stoet eten en die maak ie de pis niet lauw, verder komt ze niet. Hoeft ook niet, voor ons blijft ze zoals ze is: een Amsterdamse met een grote liefde voor Drenthe.

Bij de foto: Hanneke Braam (40) probeert vanuit haar ruime ervaring als regisseur een helpend handje te bieden. ‘Zowel individueel als collectief en zeker ook voor het project als geheel.’

Tekst: Jan Brinks

Foto’s: Ina Brinks

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Categorieën Nieuws